SCHILLER GAZET

Oprecht & Onafhankelijk Periodiek        JAARGANG 1, EDITIE 1

REDACTIONEEL

Geachte lezer, voor u ligt de eerste editie van de Schiller Gazet. Nee, dit keer geen website, newsletter, getwitter of ander digitaal gedram. De redactie heeft voor een nogal ouderwetse verschijningsvorm gekozen, namelijk: een papieren krant.  Overigens een goed gebruik in 1918, het jaar dat Schiller werd opgericht.

Jawel, het etablissement waaraan deze gazet dan wel verbonden is, maar niettemin kritisch en onafhankelijk over zal berichten, werd opgericht in 1918. En Schiller zou wel standhouden, in tegenstelling tot de verloren vrede die werd gesloten in datzelfde jaar, de stinkende wond waaruit later een nieuwe Wereldoorlog zou etteren. Komaan, we dwalen af! De Schiller Gazet dient u vooral een bron van informatie en aangename verpozing te bieden.

Weet eerst nog dit: wij zweren trouw aan geen andere instantie, gevestigd instituut, valse moraal of hogere macht dan aan u, onze gewaardeerde lezer.

Uw kopij is welkom en kan afgegeven worden achter de bar, dan wel in een email verzonden worden naar info@schiller.nl

ARTIST IN RESIDENCE (KEUKEN)

Artist in Residence is momenteel kunstenares Elise van Iterson, Zij verzorgde de tekeningen in deze Gazet. Zie ook: www.elisevaniterson.eu

LETTEREN

In de kleine vitrines aan de wanden van de eetzaal is In de beste families (Uitgeverij Veen), van schrijver Paul Teunissen te zien. Met literaire middelen wordt het lot beschreven van familieleden van mensen met psychische problemen. Het boek werd lovend ontvangen in onder meer Volkskrant en Vrij Nederland.

COLUMN

Het belang van goede bierviltjes

DOOR André Klukhuhn

Vraag me eens naar de tijd en de plaats die ik in het verleden wel had willen meemaken, en ik zeg zonder enige aarzeling: Wenen in het Fin de Siècle, omdat toen en daar het uitgaansleven was zoals ik dat het liefst heb. In een beroemd café als Griensteidl kon je de hele dag op één kop koffie rustig blijven zitten schrijven of heftig met geestverwanten en tegenstanders debatteren over de grote en kleine zaken des levens. Onderwijl werd er door het toegewijde personeel ongevraagd regelmatig een glaasje water op een zilveren dienblad geserveerd. Er stond een biljarttafel, er waren schaakspelen en op de leestafel lagen de laatste edities van kranten en tijdschriften. Pen, inkt en papier en zelfs encyclopedieën stonden gratis ter beschikking van de schrijflustige bezoekers. Maar het mooiste van alles was dat de vaste klanten er hun postadres hadden en een klerenkast voor hun avondkleding zodat ze niet naar huis hoefden om zich om te kleden voor het theater. Bij het afzakkertje kon er dan onder het napraten over de voorstelling weer van kleding worden gewisseld.

Schiller is het café dat tegenwoordig in Amsterdam qua sfeer en inrichting het dichtst bij Griensteidl in de buurt komt. Ik heb er weliswaar mijn postadres nog niet, maar ter compensatie zijn de bierviltjes er maar aan één kant bedrukt, zodat je op de lege kant je spontane invallen kunt noteren of een boodschap kunt achterlaten voor iemand die er toevallig even niet is. Dat is trouwens sowieso iets waaraan een goed café onmiddellijk valt te herkennen: bierviltjes met een onbedrukte kant. Laatst kreeg ik vanachter de bar een aan mij p/a café Schiller gericht viltje aangereikt met de tekst: ‘Hallo André, jij was er niet, ik wel, ziehier het bewijs. Mocht je behoefte hebben aan een goed gesprek, bel me…’ gevolgd door een telefoonnummer, wat me diezelfde avond nog een buitengewoon interessante ontmoeting opleverde. Nog geen volwaardig postadres dus, maar zeker een flinke stap in de goede richting en een hele verademing in deze tijden van haastig ge-sms en mobiel gebel. En wat is er leuker dan de volgende ochtend een stapeltje bierviltjes uit de binnenzak van m’n colbert te vissen om de oogst van de vorige avond tijdens het ontbijt door te nemen. ‘William James lezen (zegt Rein)’ staat er dan, of ‘Hoe zat het eigenlijk tussen Kant en Goethe?’, of ook wel ‘Niet doen! Vooral niet doen!!!’ hoewel me dan meestal niet meer te binnen wil schieten wat het precies was waarvan ik gisteravond nog zo zeker wist het vooral niet te moeten doen. Wel is er dan aan de letterlijk kromme regels goed te zien wat er nog schort aan de viltjes van Schiller: ze zijn rond, terwijl het op vierkante viltjes (desnoods met afgeronde hoekjes) zoveel makkelijker schrijven is. Als ik zelf een café moest drijven zouden de nutteloze opdruk en de verkeerde vorm van de viltjes voor mij voldoende reden zijn om van biermerk te veranderen. Het zijn toch dit soort details die het verschil uitmaken.

Ook de hangkast met m’n uitgaanskostuum ontbreekt nog in Schiller, en dat is jammer want de locatie is er ideaal voor, met een voortreffelijke maaltijd onder handbereik, en de Stopera, de Kleine Komedie, de Stadsschouwburg, Tuschinski en niet te vergeten mijn eigen huis op een paar minuten loopafstand. Vooral dat laatste maakt het gemis overigens wel goed te verdragen.

BEN WEBSTER HONDERD JAAR! (MAAR WEL DOOD)

In Schiller werd 28 maart jongstleden de honderd jaar geleden geboren jazzmuzikant Ben Webster geëerd.

Een korte biografie van Webster, die zijn hele leven, onder meer met Duke Ellington and His Orchestra toerde en stierf in Amsterdam.

-          1909 Geboren op 27 maart in Kansas City. Leert op jonge leeftijd viool en piano spelen.

-          1925 – 1927 Diverse optredens in Kansas City met zijn eigen orkest Rooster Ben and His Little Red Hens. Begeleidt op de piano ook stomme films

-          1928 –– 1964 Diverse optredens en plaatopnamen

-          1964  Verhuist in december 1964 naar Europa. Veel toernees en gastoptredens bij alle mogelijke jazzformaties in Europa volgen. Vestigt zich aanvankelijk in Kopenhagen, woont van 1966 tot 1969 in Amsterdam, gaat dan terug naar Kopenhagen. Krijgt een beroerte tijdens toernee door Nederland in september 1973. Overlijdt op 20 september 1973 in het St. Lucas Ziekenhuis te Amsterdam. Begraven op de Assistens Begraafplaats te Kopenhagen.

PROFIEL

De leverancier van het warme bittergarnituur assortiment:

Oma Bob was echt de naam van de oma van Jurgen Ottenhof, de oprichter en huidige eigenaar van Oma Bob’s croquetten.

Een van zijn eerste herinneringen was het kroketten maken met zijn oma op zondag. Dit waren altijd hele bijzondere kroketten en het proces nam de hele dag in beslag.

Maar de beloning mocht er zijn!

Zelf was Jurgen 20 jaar chef-kok en eigenaar van diverse horecagelegenheden in Amsterdam. Na die tijd wilde hij weer iets ambachtelijks gaan doen en ontstond het idee om voort te bouwen op de recepten van zijn oma. Jurgen heeft verschillende soorten kroketten ontwikkeld. En zowel de geitenkaas- als de garnalenkroket zijn al redelijk beroemd aan het worden.